donderdag 17 juni 2010

Ten dode opgeschreven 

- door Michaël Bloos 

‘Het thema wordt: prozaische poëzie en poëtisch proza’. Zo luidde de eerste inleiding die wij een aantal maanden geleden kregen voor het poëzietheater op Poetry International Festival 2010. 

‘En, Amerika.’ Het land van Edgar Lee Masters. En het land waar tussen nergens en helemaal niks wel eens heel goed een stadje zou kunnen liggen dat Spoon River heet. Waar dan wat mensen wonen die daar wat levens leiden. En die daar, stuk voor stuk, allemaal doodgaan. 

214 personages heeft Edgar Lee Masters ten dode opgeschreven, maar alle mannen, vrouwen, kinderen, dokters, bejaarden, hoeren, mijnwerkers uit Spoon River laat hij levendig spreken. Hij geeft ze een leven vol hoop, haat, wroeging, lust, liefde, wanhoop, blijdschap, trots, verachting, vrijheid.  

Op een dag in april wordt mij de Blauwe enveloppe aangereikt. De enveloppe met mijn selectie, 8 gedichten speciaal door Peter Sonneveld voor mij geselecteerd. 8 personages die dood onder hun grafzerk liggen, maar waarvan mij de taak wordt geschonken ze tot leven te brengen. Ze in en uit te kunnen ademen en ze te kennen als mijn broekzak. En met mij hebben al mijn medestudenten uit het 2e jaar van de toneelschool hun persoonlijke Blauwe enveloppe gekregen, zodat wij straks met een leger van rond de 90 levende doden Poetry kunnen bestormen.  

En in dat straks zitten wij nu. Het beleg van Poetry is begonnen. In onze grafschachten, want dat zijn het, onze halve meter brede, 3 meter hoge en 4 meter diepe schachten, bedienen wij 1 op 1 zo'n 200 man per avond. 20 centimeter van mijn mond staat een onbekend oor naar mij te luisteren. Hier valt niks meer te verbergen, elke zweetdruppel, elke hapering, elke fout wordt door mijn éénmanspubliek opgemerkt. Waarna ook elk bloedvaatje dat in mijn wang opengaat en zich vult met bloed niet ongezien blijft. Als dat gebeurt kun je alleen maar hopen dat de schacht zich sluit en je voor eeuwig in het graf beland bent, je even dood bent als je personages en je nooit meer een gedicht hoeft te doen. Maar als het lukt, als zijn oren gespitst blijven en hij meegaat met elke overgang, met elke verandering van intonatie, ritme en volume, alsof je samen op wandelen gaat, en het je lukt hem elk hoekje van dat donkere bos te laten zien, met al zijn demonen en bosnimfen, valkuilen en open plekjes... Dan “heb je samen het geheim gezien. Hij ziet het in jou, en jij in hem.” Dan slaat ook de verslaving toe, dan wil je de ene na de andere je graf insleuren. En zo zijn wij een aardig eind op weg in ons doel om Poetry te overwinnen, hopelijk zelfs te overleven. 

Nog 2 dagen staan wij op onze blote voeten, wit gekleed, te wachten op voorbijgangers. Die toevallige voorbijganger die aanvankelijk niks wist van dat stadje tussen niets en nergens, maar die zich hier onder kan dompelen in de voorbije levens van Spoon River. 

Michaël Bloos 

 

 

 

 

Reserveringen

Aantal kaarten: 

Totaalbedrag: 

bevestigen

 

bonheur theaterbedrijf rotterdam

 

010 404 67 16bonheur@bonheur.nlcolofonblogtwitterhyves

Naam

 

Voorstelling

 

Reactie *

Mijn reactie mag ook op de facebook-pagina van Bonheur geplaatst worden

 

Velden met een * zijn verplicht.